Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αρωματικό κέικ με καρύδια και κανέλα



Ενώ τα κέικ που φτιάχνω συνήθως είναι τα δυο κλασικά, βανίλια και σοκολάτα (ή ανάμικτο), είπα να φτιάξω κάτι διαφορετικό αυτές τις μέρες για να σπάσει λίγο η γευστική μας ρουτίνα.

Η συνταγή είναι η κλασική του κέικ, όμως αυτές οι μικρές προσθήκες, δίνουν πολύ ωραίο άρωμα και γεύση.

Υλικά:
500 gr αλεύρι που φουσκώνει μόνο του
250 gr βούτυρο
440 gr ζάχαρη (λευκή ή καστανή)
4-5 αυγά ελ.βοσκής
150 gr κατσικίσιο γάλα
2 βανιλίνες
ξύσμα από 2 πορτοκάλια
2 χούφτες ψίχα καρυδιού
2-4 πρέζες κανέλα

Για το σερβίρισμα:
Κανέλα
Ζάχαρη άχνη


Εκτέλεση:
Χτυπάμε το βούτυρο με τη ζάχαρη μέχρι να αφρατέψει. Προσθέτουμε ένα ένα τα αυγά και χτυπάμε ακόμη μέχρι να πάρουμε ένα λείο μείγμα. Προσθέτουμε το αλεύρι λίγο λίγο εναλλάξ με το γάλα και συνεχίζουμε το χτύπημα. Προσθέτουμε το ξύσμα πορτοκαλιού, την κανέλα και τις βανιλίνες.
Στο μούλτι χτυπάμε ελαφρά τα καρύδια να γίνουν τρίμμα (όχι πούδρα) και τα προσθέτουμε. Ανακατεύουμε με μαρίζ. Ρίχνουμε το μείγμα σε βουτυρωμένο και αλευρωμένο ταψάκι μεγέθους 28cm και ψήνουμε στους 180C για 45 λεπτά (ή μέχρι να βγαίνει το μαχαίρι καθαρό, βυθίζοντάς το στο κέντρο).
Όταν κρυώσει ρίχνω από πάνω μία στρώση κανέλα και έπειτα μία στρώση ζάχαρη άχνη και σερβίρω.


Εγώ πότε πότε αποφασίζω και κάνω τη μισή ποσότητα, όπως και σήμερα. Σε αυτή την περίπτωση φυσικά χρησιμοποιώ μικρότερο ταψάκι ή φόρμα.

Καλή επιτυχία!




Μπορείς να ακολουθείς τη σελίδα Bliss Seeking Mom στα
Instagram

Αυτά από εμένα
Χρυσή 



Σχόλια

Δημοφιλή άρθρα

Αγκίστρι: το διαμαντάκι του Σαρωνικού

Μετά από αρκετό καιρό διακοπών, ανακαινίσεων, γιατρών, πολλής πολλής κούρασης και αρκετής ξεκούρασης, επανέρχομαι με μια ανάρτηση ταξιδιωτική, καθώς Σεπτέμβρη έχουμε, όλο και κανένα διημεράκι μπορεί να προκύψει. 

Η Μελίνα και το μέλι, ένα μελένιο παραμύθι από τη Βασ. Τσουρή

Πόσο μελένιο μπορεί να είναι ένα παραμύθι; Η Μελίνα και το μέλι είναι μια διασκεδαστική ιστορία που μας μαθαίνει τα πάντα για τις μέλισσες.

Γρήγορη πιτούλα χωρίς φύλλο

Αυτό που μου συμβαίνει συχνά τις καθημερινές είναι ότι ξεμένω με leftovers από τις προηγούμενες ημέρες, που όμως δε φτάνουν για την επόμενη το μεσημέρι, και έτσι ξαναμαγειρεύω και ξαναξεμένω με  leftovers, που μετά κανείς δεν τρώει γιατί "μπαγιάτεψαν" και συνειδητοποιώ ότι ζω μέσα στην κουζίνα πλύνε-μαγείρευε και τελικά φαγητό δεν έχω.