Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΜΑΜΟΥΝ, αναγνωστική πρόταση από Εκδόσεις Μικρή Σελήνη

Μία τρυφερή ιστορία μας συστήνει τον ... περίεργο αυτό τύπο, που όλοι αποφεύγουμε λόγω της διαφορετικής εμφάνισής του. Τί κρύβεται όμως πίσω από αυτή; Μήπως κινδυνεύουμε να χάσουμε έναν πολύ καλό φίλο, γιατί τον κρίναμε βιαστικά;

Στις Εκδόσεις Μικρή Σελήνη τελευταία κυκλοφορεί ο Ξου:

"Καύκαλο είχε τριχωτό,

με πινελιές ωραίες,
αντί για χαυλιοδοντες,
δυο φουντωτες κεραίες!
Κι αν ήταν λίγο ατσουμπαλο
κι αν του 'λειπε η χάρη,
η γλύκα της καρδούλας του
ήτανε φως φανάρι."



Μέσα από μια τρυφερή ιστορία με χιουμοριστικές ρήμες και στιχάκια, οι συγγραφείς αυτού του βιβλίου μας συστήνουν τον Ξου. Ο γλυκός ασχημομούρικος χαρακτήρας του Ξου ήρθε για να μας διδάξει κάτι πολύ σημαντικό. 



Ο ήρωα της ιστορίας μας - και ήρωας του πάρκου -  δεν είναι άλλος από τον γνωστό "άσχημο" με τον οποίο κανείς δε θέλει να συναναστρέφεται. Μέχρι που οι συνθήκες αφήνουν το μεγαλείο της ψυχής του να αναδυθεί και πια όλοι αναγνωρίζουν τον υπέροχο χαρακτήρα, που κανείς δεν μπορεί να κάνει αλλιώς παρά να αγαπήσει!



Η ιδιαίτερη εικονογράφηση με έντονα τα στοιχεία του χιούμορ αλλά και ενός παιδικού και παιχνιδιάρικου σουρεαλισμού, συνοδεύει υπέροχα την ιστορία!

Μπορείτε να βρείτε όλες μας τις βιβλιοπροτάσεις εδώ


Μη ξεχνάς να ακολουθείς το blog στα
για να μη χάνεις τα νέα και τους διαγωνισμούς


Χρυσή

                                   

Σχόλια

Δημοφιλή άρθρα

Αγκίστρι: το διαμαντάκι του Σαρωνικού

Μετά από αρκετό καιρό διακοπών, ανακαινίσεων, γιατρών, πολλής πολλής κούρασης και αρκετής ξεκούρασης, επανέρχομαι με μια ανάρτηση ταξιδιωτική, καθώς Σεπτέμβρη έχουμε, όλο και κανένα διημεράκι μπορεί να προκύψει. 

Η Μελίνα και το μέλι, ένα μελένιο παραμύθι από τη Βασ. Τσουρή

Πόσο μελένιο μπορεί να είναι ένα παραμύθι; Η Μελίνα και το μέλι είναι μια διασκεδαστική ιστορία που μας μαθαίνει τα πάντα για τις μέλισσες.

Γρήγορη πιτούλα χωρίς φύλλο

Αυτό που μου συμβαίνει συχνά τις καθημερινές είναι ότι ξεμένω με leftovers από τις προηγούμενες ημέρες, που όμως δε φτάνουν για την επόμενη το μεσημέρι, και έτσι ξαναμαγειρεύω και ξαναξεμένω με  leftovers, που μετά κανείς δεν τρώει γιατί "μπαγιάτεψαν" και συνειδητοποιώ ότι ζω μέσα στην κουζίνα πλύνε-μαγείρευε και τελικά φαγητό δεν έχω.