Bliss Seeking Mom

Φωτογραφία από τον χρήστη  Jonathan Petersson  στο  Pexels Είναι πολλά χρόνια που λέω να φτιάξω μια Bucket List. Από τα 20 μου σκέφτομαι να αποτυπώσω τους στόχους και τα όνειρά μου, αλλά η τρέλα της νιότης θα έκανε τη λίστα ατέλειωτη. Έτσι γίνεται όταν είσαι νέος και τολμηρός, προτιμάς να κάνεις πράγματα, παρά να σημειώνεις αυτά που θέλεις να κάνεις. 

Την εποχή λοιπόν, που ο μικρούλης μου γινόταν δύο ετών πέρναγε φάση Μίκυ Μάους. Έτσι το θέμα του πάρτι, ήταν πολύ ξεκάθαρη υπόθεση, Vintage Mickey Mouse.

Αυτό που μου συμβαίνει συχνά τις καθημερινές είναι ότι ξεμένω με leftovers από τις προηγούμενες ημέρες, που όμως δε φτάνουν για την επόμενη το μεσημέρι, και έτσι ξαναμαγειρεύω και ξαναξεμένω με  leftovers, που μετά κανείς δεν τρώει γιατί "μπαγιάτεψαν" και συνειδητοποιώ ότι ζω μέσα στην κουζίνα πλύνε-μαγείρευε και τελικά φαγητό δεν έχω. 

Ο μικρούλης μου είναι πλήρως εξοικειωμένος με τις θεατρικές παραστάσεις, καθώς στο σχολείο παρακολουθούν τουλάχιστον δύο παραστάσεις το μήνα, ακόμη και από την μικρή τάξη, δηλαδή από 2,5 ετών. Σήμερα όμως πήγαμε θέατρο για πρώτη φορά μαζί. Ο λόγος που μέχρι τώρα δεν είχα τολμήσει να τον πάω εγώ θέατρο είναι το άγχος μου ότι δεν θα μπορεί να παρακολουθήσει, ότι θα κάνει φασαρία, ότι θα βαρεθεί. Έχοντας λοιπόν την εξασφάλιση, ότι το σχολείο τον έχει "εκπαιδεύσει" εδώ και ένα χρόνο, ένιωσα πλέον ασφαλής (ναι, τελικά το πρόβλημα το είχε η μαμά...το παιδί μια χαρά) να τον πάω σε μια παιδική παράσταση.

Via Όταν πριν από αρκετό καιρό αποφάσισα να ξεκινήσω να blog-άρω, και όταν τελικά πριν από λίγο καιρό ξεκίνησα, απευθυνόμενη  κυρίως  σε μαμάδες, σκέφτηκα ότι πέρα από όλα μου τα ενδιαφέροντα και τις χειροτεχνίες και τις προτάσεις και τα όμορφα πράγματα, με τα οποία ασχολούμαι και με κάνουν ευτυχισμένη, εμένα και την οικογένειά μου, θα πρέπει να συζητήσω και για κάτι που οφείλω ως μαμά να συζητήσω με τις άλλες μαμάδες.