14.9.17

5 πράγματα που δεν πρέπει να κάνεις κατά την προσαρμογή στον παιδικό σταθμό


Ο Σεπτέμβρης μπήκε για τα καλά και όλες οι μαμάδες ετοιμάζουν τα μικράκια τους για το σχολείο. Είναι λογιών λογιών μαμάδες. Είναι αυτές οι έμπειρες, που έχουν 2-3 μικρά, και εμπειρία ετών, από τον παιδικό σταθμό, το νηπιαγωγείο, το δημοτικό και συχνά το γυμνάσιο. Που για αυτές η οργάνωση του σχολικού έτους και των δραστηριοτήτων είναι παιχνιδάκι.
Που ξυπνούν το πρωί και είναι ντούρασελ. Τις βλέπεις σίγουρες και οργανωμένες από την 1η του μήνα για το πρόγραμμα της χρονιάς και λες "είναι δυνατόν; πώς τα καταφέρνουν όλα;". 
Είναι και αυτές οι "μικρομαμάδες" όμως που έχουν ένα μονάκριβο παιδάκι, μικρούλι τόσο δα, και εμπειρία καμία. Που όλα έρχονται για πρώτη φορά μπροστά τους. Που η καθημερινότητα τις αναγκάζει να το αποχωριστούν αυτό το τοσοδούλι, για πρώτη φορά μετά από 2-3 μόλις χρόνια που βγήκε από την κοιλίτσα τους, και να το αφήσουν σε άτομα που δεν γνωρίζουν. Μια τέτοια μαμά ήμουν και εγώ πριν 2 σχολικά έτη. Και έπρεπε να αφήσω, με μεγάλη μου χαρά ομολογώ (πού να 'ξερα), τον μικρούλη μου στον παιδικό σταθμό. Μα δεν θα μπορούσα να ξέρω. Έτσι, έκανα λάθη τραγικά, πέρασα μαύρα πρωινά, πηγαίνοντας κλαμένη στη δουλειά, αλλά έμαθα. Έμαθα να είμαι καλύτερη μαμά. Μέσα από την εμπειρία μου από την πολύ δύσκολη προσαρμογή του Μπάμπη στον παιδικό σταθμό, έμαθα τόσα πράγματα για το παιδί μου και για εμένα και για την κοινή μας ζωή. Και μαζί ήρθαμε πιο κοντά. 
Θα σου πω λοιπόν, 5 πράγματα όχι που πρέπει να κάνεις. Αυτά τα ξέρεις και μόνη σου. Είσαι μαμά άλλωστε. Ξέρεις τί κάνεις. Θα σου πω 5 πράγματα που δεν πρέπει να κάνεις, που εγώ τα έκανα και είδα ότι τα έκανα λάθος ή ότι με οδήγησαν σε αντίθετα αποτελέσματα. 
Αυτά που έμαθα από τα λάθη μου, τα έμαθα με τη βοήθεια των βιβλίων, των δασκάλων, αλλά και της αξιόλογης και καταρτισμένης παιδοψυχολόγου που εργάζεται στο Δήμο (ναι στο δημόσιο υπάρχουν αξιόλογοι επιστήμονες) που ζω. 

1) Μη θεωρήσεις ότι το παιδί σου έχει "πρόβλημα" επειδή αργεί να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα. 
Τα πιο σύγχρονα εκπαιδευτικά συστήματα επιβάλλουν την έναρξη του σχολείου σε ηλικία 6 ετών. Λες αυτή η ηλικία να έχει αποφασιστεί τυχαία; Τα παιδιά στην τρυφερή ηλικία των 2-2,5 ετών δεν είναι ώριμα και έμπειρα να αποχωριστούν την ασφάλεια του σπιτιού και της γονεϊκής αγκαλιάς  και αυτό είναι κάτι εντελώς φυσιολογικό. Δώσε χρόνο στο μικράκι σου, πολλές αγκαλιές και πολύ αγάπη. Άλλωστε, το κάθε παιδί  έχει διαφορετικό χρόνο προσαρμογής σε μία νέα κατάσταση, ότι και αν αυτή αφορά. Το ότι το δικό σου χρειάζεται πιο πολύ χρόνο από κάποιο άλλο παιδάκι, δε σημαίνει ότι θα πρέπει να επισκεφτείς και αναπτυξιολόγο!

2) Μη συμβουλεύεσαι και μη συνομιλείς με άλλες μαμάδες που βρίσκονται στην ίδια φάση με εσένα. 
Το πιο πιθανό είναι να σε απογοητεύσουν με τα όσα θα σου αραδιάσουν ότι έχουν καταφέρει τα δικά τους παιδιά. Αν θες να νιώσεις καλύτερα, στον καθημερινό αυτό αγώνα κατά την προσαρμογή του μικρού σου στον παιδικό σταθμό, μίλα με φίλες εμπιστοσύνης που έχουν περάσει από αυτό το στάδιο και έχουν την εμπειρία και την ψυχραιμία να σε καθοδηγήσουν. Το πιο πιθανό είναι ότι θα μειώσουν την ένταση του άγχους που περνάς γιατί οι ίδιες το έχουν  ήδη αντιμετωπίσει.

3) Μην αφήνεις τον μπαμπά εκτός διαδικασίας. 
Οι άντρες κατά κύριο λόγο έχουν μεγαλύτερη ψυχραιμία από εμάς τις μαμάδες. Αυτό τους κάνει να είναι περισσότερο λογικοί, λιγότερο υπερβολικοί και βασικά πιο αντικειμενικοί με όσα συμβαίνουν στο παιδί τους, αλλά και σε μας τις μαμάδες αυτή την περίοδο. Βάλε τον στη διαδικασία να παραδώσει και να παραλάβει αυτός το παιδί κάποιες μέρες. Δώσε του χώρο να στηρίξει το παιδάκι με τον δικό του τρόπο. Ζήτα του την ψυχολογική στήριξη που πιθανόν χρειάζεσαι, αν δεν μπορείς να διαχειριστείς το κλάμα και την άσχημη διάθεση του παιδιού. 

4) Μη διαπραγματευτείς οποιαδήποτε συμπεριφορά προς το παιδί σου, που σε βρίσκει αντίθετη. 
Μερικές φορές (ευτυχώς λίγες, αλλά εγώ βρέθηκα αντιμέτωπη) οι εκπαιδευτικοί μπορεί να μην έχουν την αναμενόμενη συμπεριφορά απέναντι στο παιδί μας. Στην καλύτερη περίπτωση αυτή μπορεί να είναι απλά αδιαφορία και στη χειρότερη μία βίαιη συμπεριφορά. Να είσαι σύμμαχος του παιδιού σου, όχι απέναντι. Άλλωστε στα ματάκια του, είσαι ο μοναδικός άνθρωπος στον οποίο μπορεί να στηριχτεί και τον οποίο μπορεί να εμπιστευτεί και ο μοναδικός που μπορεί να μιλήσει για λογαριασμό του. Το ίδιο δεν μπορεί, επομένως αν δεν το κάνεις εσύ, δεν θα το κάνει κανείς άλλος.
Επίσης, η διαδικασία προσαρμογής του παιδιού είναι μία από κοινού προσπάθεια που καταβάλουν εκπαιδευτικοί και γονείς και θα πρέπει από νωρίς να συμφωνηθούν οι όροι αυτής της συμφωνίας. Προτάσεις του τύπου "δε μπορούμε να κάνουμε τίποτα, ελάτε να το πάρετε" δεν θα πρέπει να γίνονται αποδεκτές από τους γονείς και θα πρέπει να αντιμετωπίζονται αναλόγως.

5) Μην αντιμετωπίζεις το παιδί σαν ενήλικα, επειδή θέλεις να το "ανεξαρτητοποιήσεις". 
Αντιμετώπισε με ενσυναίσθηση αυτό που βιώνει. Χρησιμοποίησε προτάσεις όπως "καταλαβαίνω ότι μπορεί να δυσκολεύεσαι, αλλά είμαι σίγουρη ότι θα τα καταφέρεις", "το ξέρω ότι τώρα νιώθεις θυμό/λύπη, όμως πιστεύω ότι μπορείς να τα καταφέρεις", "σου υπόσχομαι ότι δεν πρόκειται να σε αφήσω ποτέ, ο αποχωρισμός είναι προσωρινός, σε λίγο θα είμαστε πάλι μαζί", "τα πήγες υπέροχα σήμερα, είμαι πολύ περήφανη για σένα". Το παιδί μας θέλει να δει ότι αναγνωρίζουμε το συναίσθημά του και ότι δεν το εξαναγκάζουμε να αισθανθεί κάτι άλλο, απλά γιατί μας εξυπηρετεί τη δεδομένη στιγμή.
Η προσαρμογή δεν είναι  μόνο για τα παιδάκια, είναι και για τους γονείς. Θα πρέπει να προσαρμοστούν στην ιδέα ότι τα παιδάκια τους μεγαλώνουν και με υπομονή να τους αφήσουν χώρο να ανθίσουν, έχοντας πάντα στο νου τις ανάγκες τους στην ηλικίας τους.
Αυτά από μένα γλυκιές μανούλες!
Καλή σχολική χρονιά λοιπόν!

Mama Chrysi 




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Χαίρομαι να διαβάζω τα σχόλιά σας...